annem..

herkesin annesi muhakkak ki hayatındaki en önemli insandır. herkesin annesi, çocuğunu iyi yetiştirebilmek için türlü çeşit zorluklardan geçmiş; belki çocuğuyla büyümüş, türlü acılar çekmiştir. bu yadsınamaz bir şey.

benim annem de, yok canıyla; kendimi bildim bileli yoktan varederek büyüttü beni. tek başınaydı, hiçbir zaman da yılmadı. şimdi 28 yaşındayım. annem benim yaşımdayken, ben 8 yaşında bir ilkokul öğrencisiymişim.

ben annemle yaşadığım zamanlar içersinde, hiçbir zaman "yok" diye bir şey bilmedim sevgili arkadaşlar. şu yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz kadın(ki o fotoğraf 1983' te çekilmiş, yani kendisi 22 yaşındayken) bana hiçbir zaman ve hiçbir şey için "yok" demedi. yoksa bile, buldu, varetti. sadece benim mutluluğum, isteklerim için çalıştı.

bir gün çocuk sahibi olursam eğer; onun gibi bir anne olamamaktan korkuyorum. belki de işi bu kadar ağırdan almamın sebebi bu korkum. zor çünkü onun gibi olabilmek; zor çünkü son derece ilgisiz bir baba ile paylaştığı evladını bu devirde doğru dürüst yetiştirebilmek..

kutlu olsun anneciğim; iyi ki varsın. dünya yansa, hayatımda hiç kimse kalmasa, herkes bir şekilde sırtını dönse de, senin varlığın bana yeter, biliyorum. varlığından ötürü, varlığımı seviyorum. seni seviyorum..